کوچیدم...

بعد از این در یک دریچه ی جدید با شما خواهم بود:

http://www.sohrab2012.mihanblog.com/

طالب و طالبان شاید شومترین و ترسناک ترین اسم برای یک افغان آزاد و مخصوصآ یک زن افغان باشد. ظلم و ستم و حق خوری های که در زمان طالبان صورت گرفت دوران حکومت طالبان را تبدیل به یکی از سیاه ترین دوره های تاریخی نمود.

درست بعد از این که مجاهدین شروع به تخلیه کابل بخاطر پیش روی های غافلگیرانه ای طالبان کردند و طالبان با نامردی و وحشیگری بی حد استاد عبدالعلی مزاری رهبر حذب وحدت اسلامی مردم افغانستان همراه با چند تن از یاران شان را به قتل رساندند، حکومت بدست طالبان افتاد، طالبان و امیرالمومنین، امیر المومنین یک چشم!

وقتی که نظام طالبانی بوجود آمد، ظلم و ستم بر تمام مردم افغانستان در کل و مخصوصآ قشر زن در جامعه که از دیر گاهی در جامعه افغانی وجود داشت، رنگ تازه و تندتر و به خود گرفت.

طالبان و امیر یک چشم تا این که خود را حاکم دیدند شروع کردند به ظلم و ستم و قتل و کشتار و سر بریدن ها.

زنان را سر بریدند، کشتند، زنده زنده در آتش سوختاندند و هر جنایتی که در فکر شان آمد را انجام دادند.

در آن چند سال حاکمیت طالبان، چهره افغانستان تبدیل به سیاه ترین چهره در سطح کشورهای جهان گردید، توسط کی؟ توسط امیرالمومنین و امیرالمومنین ها!

در این دوران بینی هزاران زن بریده شد، هزاران زن دست های شان را از دست دادند، هزاران زن دیگر سر بریده شدند، و هزاران زن هم زنده زنده در آتش سوختند، هزاران زن هم سنگ باران شدند و هزاران زن هم ......

زن پنهان در چادری شد، مجبور شد که چادری را سر کند، مجبور گردید که بوتی را پا کند تا که صدای پایش را یک مرد نشنود، دختران جوان مجبور شدند که جوان ناشده با مردی به سن پدر و پدر بزرگشان ازدواج کنند، یک دختر 14 ساله مجبور گردید تا با مرد 60 ساله عقد ببندد و این را قبول کند که چون زن است باید در کنج خانه بنشیدند و تمام دنیایش را همان کنج خانه گلی تشکیل بدهد و ......

قبل از ظهور دین اسلام مردم بخاطر این که جاهل بودند و نمی فهمیدند از دختر داشتن ننگ داشتند و دختر یک ننگ محسوب میگردید و هر کس که در خانه اش یک نوزاد دختر متولد می گردید از شرم جرات این را نداشت که بیرون برآید و از شرم جرات این را نداشت که با کسی حرف بزند، از این خاطر بود که دختران و زنان را زنده به گور میکردند و می کشتند. 14 قرن پیش در کشور های عربی این رسم بود و بعدآ بعد از 14 قرن عین حالت توسر یک کور، یک کور که هم چشمش کور بود هم فکرش بسته بود و احساسی نداشت دوباره به وجود آمد.

زنان در چند سالی که طالبان حاکم افغانستان بودند تلخ ترین حالت زندگی را داشتند. بعد از شکست این موجودات وحشی و به میان آمدن یک نظام جدید، زنان افغانستان خوشحال شدند که دیگر آن موجودات وحشی و حیوانات انسان نما حاکم نیستند و کم کم هم شروع به فعالیت و سهم گیری در ارثه های مختلف سیاسی و اجتماعی کردند.

با این که خشونت علیه زنان بعد از برپایی نظام جدید کاهش یافت ولی باز هم پایان نپذیرفت، در طول این 10 سال که افغانستان شاهد یک نظام جدید و سازگار با دموکراسی بوده است خشونت علیه زنان کاهش یافته ولی به صفر و نقطه اخر نرسیده است.

در طول این مدت باز هم صدها زن قربانی خشونت ها بوده است، هر ماه و هر هفته خشونت علیه زنان رسانه ی می گردید و رسانه های خبر از خشونت علیه زنان در نقاط مختلف افغانستان را نشر میکردند.

جند هفته قبل ظلم و ستم علیه سهر گل  یکی از داغ ترین مسایل رسانه ها بود و بعدآ هم خودسوزی سادات نو عروس هراتی رسانه ی شد و واکنش نهاد مختلف قضایی و ... را برانگیخت و این بار هم اعلامیه شورای علمای افغانستان سوژه داغی برای نهاد های مدافع حقوق زن و رسانه های گردیده است و خشم نهاد های مختلف سیاسی و حقوقی را بر انگیخته.

این اعلامیه شامل نکات است که بر خشونت و ظلم علیه زنان مهر تایید می زند و دست طالبان و در راس آن مرد یک جشم را به گرمی می فشارد.

به نقل از سایت کابل پرس این مصوبه شرم آور شامل این موارد است:

لف- پابندی به اوامر و نواهی شریعت مطهر اسلام در عقیده و عمل. 

ب- حفظ و رعایت کامل حجاب شرعی، که باعث حفظ آبرو و شخصیت زن می گردد. 

ج- دوری جستن از اختلاط با مردان بیگانه در عرصه های مختلف اجتماعی، مانند تعلیم، تحصیل، بازار، دفاتر و سایر شئون زنده گی. 

د- در نظر گرفتن صراحت آیات (۱) و (۳۴) سوره النساء که مشعر است در خلقت بشر مرد اصل و زن فرع می باشد و نیز قوامیت از آن رجال است. لذا از استعمال الفاظ و اصطلاحات که با مفهوم آیات مبارکه در تضاد باشد جداً اجتناب شود. 

ه- ارج گذاشتن به مسئله تعدد زوجات، که به اساس حکم صریح قرآن ثابت می باشد. 

و- اجتناب از سفر بدون محرم شرعی. 

ز- التزام به حکم شریعت غرای محمدی (صلی الله علیه وسلم) در مورد طلاق

در این مصوبه با اشاره به آیه های 1 و 34 سوره النساء آمده است که مرد اصل و زن فرع میباشد و ...... که هیچ کدام شان اصلآ قابل قبول هیچ انسان آزاد و آزاد اندیش واقع شده نمی تواند و کاملآ  یک سخن ابلهانه و جاهلانه میباشد.

در ماده 22 قانون اساسی افغانستان آمده است که "هر نوع تبعیض و امتیاز بین اتباع افغانستان ممنوع است. اتباع افغانستان اعمم از زن و مرد در برابر قانون دارای حقوق و وجایب مساوی میباشند" در قانون اساسی افغانستان بر برابری زن و مرد تاکید شده ولی علمای افغانستان می آیند یک تصمیم شرم آوری را میگیرند که کاملآ اندیشه طالبانیست.

و حالا این هم جای شرم است که به انها عالم بگویم و آنها را علمای افغانستان لقب بدهیم.

فکر کنم آنها عالم نه بلکه فقط ملایان جاهل و نادان و آن هم از جنس ملای کور فراری هستند.

چنین انسانهای با چنین یک فکر و اندیشه های فکر نکنم یک انسان در قرن تکنولوژی به حساب بیاید. به آنها باید حیوانات کور گفت، حیواناتی که کورند و هرگز قادر به این نیستند که مسله را به درستی درک کنند و بفهمند.

                                                                                              نویسنده:سهراب رستمی

سه شنبه، آری سه شنبه بود، سه شنبه هفته قبل ساعت را دیدم که درست زمان کورس انگلیسی من شده است، به عجله لباسم را تبدیل کردم سر و صورتم را آبی زدم و کتابهایم را گرفته به سوی کورس انگلیسی روان شدم.
در راه مردم زیادی را میدیدم که بعضی ها می رفتند و بعضی ها هم می آمدند، یعنی که بعضی هایشان با من به یک سو روان بودند و بعضی های دیگر هم خلاف من در حرکت بودند، بعضی از پسران و دختران هم سن و سال خودم را هم میدیدم که به سویی روان بودند و .....

شاگردانی را هم میدیدم که بعضی ها مثل من به سوی کورس روان بودند و بعضی هایشان می آمدند و دوباره به خانه بر می گشتند.

به راه خودم ادامه دادم، تا این که به همان کوچه تنگ رسیدم، شاگردان، کارگران، مردم عام در حال گذشتن از کوچه بودند، از خاطری که من و دوستم در یک کورس انگلیسی درس زبان می خوانیم، اغلب اوقات با هم یکجا به کورس می رویم.

رفتم پیش دروازه دوستم، ایستادم، زنگ در را فشار دادم، بعد از چند دقیقه صبر خواهر کوچکش در را باز کرد.

دختر کوچک (خواهر دوستم): سلام

من:سلام، عصمت (اسم دوستم) خانه یه؟؟

دختر کوچک (خواهر دوستم):اری خانه یه، اینالی کوی مونوم

من:امو ره بوگی که زود بایه!

دختر کوچک داخل خانه شد و دروازه را پشت سرش بست، من هم کمی به عقب برگشتم و در مقابل دروازه بزرگ و آبی رنگ شان ایستادم.

نگاهی به آن طرف و این طرف انداختم، چشمم به پیر مرد گدایی خورد که مشغول گدایی بود، این مرد پیر یکی از گدایان همیشه گی آنجا ست.

پیرمرد همیشه جای خوبی برای خودش انتخاب میکرد، جای در این کوچه کوچک، که آفتابی ترین نقطه کوچه بود، یعنی در طول روز بیشترین آفتاب را آن منطقه از کوچه داشت.

عابران مختلف و از اقشار مختلفی در حال رد شدن بودند و مرد پیر هم مشغول کسب و کار همیشگی خودش!

عابران که رد میشدند بعضی ها نگاهی حتا به پیر مرد و دیگر گدایان حاضر در کوچه نمیکردند، بعضی ها رد میشدند، نگاهی میکردند و می گذشتند، بعضی ها هم که رد میشدند، چند کلداری پیش پیر مرد می انداختند و ......

در این زمان پسر جوان و قد بلند پیش پیر مرد رسید، ایستاد، به پیر مرد نگاهی انداخت، دست به جیب کتش برد و ده کلداری از جیب کت سیاه رنگ خودش بیرون آورد و به دستان همیشه دراز پیر مرد داد و به پیر مرد گفت که:"الی باکول ما ره دعا کنو، ما مسافریم، از طرز بیان، لباس، استایل و حرکات پسر جوان این هویدا و معلومدار بود که پسر جوان تازه از افغانستان آمده است و ....... ، پیر مرد نه حرکتی کرد و نه حرفی زد، آرام و ساکت تر از گذشته در جایش میخ کوب شده بود، پسر جوان به راهش ادامه داد و رد شد.

در این زمان بود که دوستم دروازه را باز کرد و جلوتر آمد، با هم احوالپرسی کردیم و هر دو به سوی کورس انگلیسی روان شدیم ....

سبز باشید.

http://www.sohrab2012.mihanblog.com

در آخر هم موفقیت هر چه بیشتر استاد بزرگوار را از درگاه خداوند بزرگ خواهانم.

*** شاعر نیستم ولی بعضی اوقات ...........

حال هم چیزی دارم، گفتم که این جا به اشتراک بگذارم تا دوستان خوبم نظر بدهند و .......

___________________________________________________________________

برایت گریه ها کردم، چرا آهم تو نشنیدی؟

نگاهی هم نکردی و تو حالم را نپرسیدی

سقوط سرد باران را نگاهی مست میکردی

ولی هرگز به سوی من ندیدی و نمی دیدی

تو را دیدم همین امشب به زیر چطر در باران

صدایت کردم و یک دم به بی میلی تو خندیدی

صدایت کردم و گفتم که ای تو سوژه ای شعرم

نگاه سرد کردی و دوباره سرد خندیدی

گمانم این چنین باشد که از نامم دیگر سیری

و تو با یک نگاه نو، تو بی اندازه درگیری

نوزدهمین سالروز فاجعه افشار تسلیت باد

عکس:اشرف محمدی

درست سه سال قبل در 26 جنوری سال 2009 قلب مردی از تپش ایستاد که دلیر ترین رهبر سیاسی در میان رهبران و فعالان سیاسی مردم هزاره در کویته پاکستان بود. در همین تاریخ حسین علی یوسفی رهبر یکی از مطرح ترین احزاب سیاسی هزاره بدست نامردان و تروریست های بی خردبه قتل رسید. بالاخره این رهبر دلسوز و بزرگ بعد از سالها کار فرهنگی و سیاسی و ایستادگی علیه نفوذ بیگانگان و دشمنان و خرافات در جامعه هزاره و سالها خون دل خوردن در راه بخشیدن غرور به تاریخی و غرور تاریخی به مردم و جوانان و زنده کردن دوباره هویت مجروح مان و سالها کار در راستای فرهنگ و زبان فراموش شده ی هزاره، بدست نامردان و خودفروخته گان به قتل رسید و کارنامه و فعالیت های این شهید بزرگوار یک منبع و یک گوشه ای از تاریخ بزرگ مان شد.

سالها کار در راستای فرهنگ و سیاست و در آخر هم شهادت در این راه مقدس سوالات را در اذهان اکثریت مردم که تا هنوز یوسفی را به درستی احساس نتوانسته بودند خلق کرد،  که براستی یوسفی کی بود؟ سوسفی جی کرد و چی میخواست؟ هدف و آرمان او چی بود؟ که تا آخرین لحظه برای بدست آوردن آن مبارزه کرد و خونش را در این راه ریخت؟ و یا وقتی یوسفی می آید و میگوید:" بدترین سیاست مدار فردی است که مردم خود را بنام سیاست فریب میدهد و با برخورد خدعه آمیز احساسات مردم را به بازی میگیرد."  یعنی چی ؟

مردم هزاره از مدتها قبل زیر ظلم ، ستم و تجاوز حاکمان و شاهان گذشته کشور قرار داشتند، ولی باز هم برای احیای دوباره ی هویت  و برای احیای مردم هزاره از بند ظلم و ستم، بزرگان، دلیرمردان و شیرزنان هم از میان مردم ایستادند و مقاومت کرده اند که در تاریخ نظیری ندارند. و حرکت و مقاومت شان یک شه کاری به تمام معنی و یک ایستادگی بی نظیر بوده است. از چند مدت به این سو که این مقاومت و ایستادگی رنگ تازه ی گرفته بوده است. هر بزرگ، دلیرمرد و هر قهرمان که در جامعه پدیدار شده است، راه دیگری را ادامه داده  و همگی در راستای تقریبا هدف واحدی قدم برداشته اند. هدف و آمانشان هم در کل نجات مردم هزاره از زیر ظلم و ستم حاکمان و همچنان رهایی جامعه از نفوذ بیگانگان و دشمنان و مقابله  و ایستادگی در مقابل خرافات که لکه ی سیاهی به تن جامعه ی ما گذاشته است، می باشد.

همانطور که گفتم حرکت و ایستادگی هر هزاره در گذشته در مقابل دشمنان یک شه کاری به تما معنی بوده است و باعث تغییرات مثبت داخلی و خارجی گردیده اند. شهید حسین علی یوسفی یکی از بزرگان و شیر مردان بوده است که برای قوم و ملت هزاره قدم های مثبت و فعالیت های فراموش ناشدنی در راستای فرهنگ و هویت فراموش شده ی ما انجام داده است. او اگر چه ادامه دهنده ی راه دیگر بزرگان که در شرایط سخت و دشوار سیاسی و اجتماعی برای احیای دوباره ی هویت قدم برداشته بودند، می باشد. ولی بازهم یوسفی مردی است که در باره ی گوشه های از هویت و فرهنگ هزارگی فعالیت کرد و قدم برداشت که تقریبا از دیده ی دیگر رهبران سیاسی باقی مانده بود و شبه کارنامه هایش در گذشته ها هم به چشم نمی خورد. او در بدترین شرایط فقر فرهنگی برای زنده کردن فرهنگ فراموش شده ی ما قدم برداشت و برای زبان فراموش شده ی هزارگی کار های ارزشمند و فراموش ناشدنی را انجام داد.

خوب حالا اگر در مورد هدف و آرمان شهید حسین علی یوسفی نظر بدهم، حرف بزنم و سخن برانم. و  قسمیکه از لابلای گفته ها، نوشته ها و درامه های نوشته شده توسط وی کارهای سیاسی و فرهنگی شان پیداست که ایشان نمی خواستند که دوباره مردم هزاره به فقر فرهنگی و سیاسی گرفتار شوند و دوباره نشود که هزاره ها به عنوان یک قوم بی هویت و بی فرهنگ قلم داد شوند و از صحنه های سیاسی کم رنگ شوند و به همین خاطر بود که ایشان در راستای فرهنگ قدم های زیاد و قابل ملاحظه ی برداشت، تا که دوباره فرهنگ نیم سوخته ی ما از روی زمین سهو نگردد.

و دیگر اینکه ایشان میخواستند که سهم فعال سیاسی بچه های هزاره را در کویته پاکستان هر چه بیشتر و فعالتر سازد، تا روزی شود که ما به عنوان یک  قوه و یک نیروی بزرگ منطقه مطرح شویم.

و یکی از نکات برجسته و مهم که شهید حسین علی یوسفی در ان مورد قدم برداشته بوند، مبارزه و ایستادگی در مقابل خرافات که یک زخم خطرناک به تن جامعه شده بود و است، می باشد. ایشان با خرافات و نفوذ بیگانگان سخت در نبرد بودند، چون این مسله را درک کرده بود که چندین قرن وقتی دیگران بر ما فرمان می راندند بخاطری بود که نفوذ قابل ملاحظه در داخل مردم و تنظیم های سیاسی و اجتماعی ما داشتند. از این خاطر بود که ایشان با دشمنان و کسانیکه در راه منافع بیگانگان قدم بر می داشت، سخت در ستیز بود.

و در آخر هم مقاله ام را با یک سخن از شهید حسین علی یوسفی به پایان می رسانم که اگر به این سخن توجه شود تمام اهدافش را میتوان از لابلای آن درک کرد. که میگوید:" ما صد کرد بومروم و صد کرد زنده شنوم، از آزره بودون خو منکیر نیوم."